داشتم به نهج البلاغه نگاهی می انداختم که این حکمت به چشمم خورد و دیدم چه قدر مطالب این حکمت متناسب با شرایط زمانی ما هستش برای همین اینجا نوشتمش که همه انشاالله استفاده ببریم:

گروهی ،منکر را با دست و زبان و قلب انکار می کنند،آنان تمامی خصلت های نیکو را در خود گرد آورده اند.گروهی دیگر،منکر را با زبان وقلب انکار کرده ،امّا دست به کاری نمی برند،پس چنین کسی دو خصلت از خصلت های نیکو را گرفته  و دیگری را تباه کرده است. و بعضی منکر را تنها با قلب انکار کرده ،و با دست و زبان خویش اقدامی ندارند، پس دو خصلت را که شریف تر است تباه ساخته  و یک خصلت را به دست آورده اند.و بعضی دیگر منکر را با زبان و قلب و دست رها ساخته اند که چنین کسی از آنان،مرده ای میان زندگان است.و تمام کار های نیکو و جهاد در راه خدا ،برابر امر به معروف و نهی از منکر ،چونان قطره ای بر دریای موّاج و پهناور است ،و همانا امر به معروف و نهی از منکر ،نه اجلی را نزدیک می کنند ،و نه از مفدار روزی می کاهند ، و از همه ی اینها برتر،سخن حق در پیش روی حاکمی ستمکار است.

نهج البلاغه - حکمت 374