آیا هیچگاه
در دل شب،
دور از هیاهوی زندگی
بآسمان پرستاره نگاه کرده اید؟
و روح شما بعظمت و زیبایی آن مجذوب شده است؟
این احساس احترام و ستایش بعظمت و زیبایی
و اظهار خضوع و تسلیم در برابر خالق آن
نیایش نامیده می شود...

نیایش، ارتباط قلبی انسان است با ذات عالم هستی
نیایش، راز و نیاز درونی انسان است با کمال مطلق
نیایش،کشش روح است بسوی کانون غیر مادی جهان
نیایش، پرواز انسان است بسوی پروردگار عالم
نیایش،منحصر بانسانها نیست
تمام موجودات عالم
در نیایشی بزرگ شرکت دارند
هریک بزبان خود
خدا را تسبیح میکنند.
شعله شمع خود نیایشی است
و سوختن پروانه،
نیایشی دیگر...
خندۀ معصوم کودک نیایشی است
و مهر پاک مادر نیایشی دیگر...
نیایش، یک مسیر روحانی و مکاشفه درونی است،
که در آن عصارۀ وجود آدمی می جوشد،
میسوزد،
بروح مبدل میشود
بفراخنای عالم هستی بالا میرود
و در وجود کل، حل میگردد.
آدمی قلب دارد
که مرکز احساس عرفانی
و ارتباط با کانون نامریی حیات
و درک زیبایی است،
این قلب با محصولات عقل سیراب نمیشود،
نیایش، لطیف ترین و عمیقترین نیاز فطری قلب است.
هنگام نیایش
پرده های ضخیم عالم محسوسات
از روی قلب به کناری میرود
و مشعل فروزان روح آدمی
نورافشانی میکند.
نیایش، آرامش ضمیر میآورد
نفس را تصفیه میکند
روح را انبساط میدهد
ایجاد نشاط میکند
و ظرفیت وجود انسان را
از کمال مطلق لبریز مینماید.
در میان نیایش ها
نیایش عشاق، شوری دیگر دارد.
در میان عشاق عالم نیز،
علی (ع) جایگاهی خاص دارد.
علی (ع) مظهر کمال و عشق و انسانیت،
آنچنان عاشقانه راز و نیاز میکند
که دل آدمی آب میشود.
آنهمه قدرت و شجاعت
با آنهمه خضوع و بندگی
آنهمه شور و عشق،
با آنهمه ترس از فراق..........
براستی که مافوق طاقت بشری است.
اگر پیرزنی ضعیف،
که قدم بدروازه مرگ نهاده است،
از ترس و وحشت در مقابل خدای تضرع کند،
چندان تعجب آور نیست.
یا بیچارۀ مضطری که جبر زمان بیرحمانه خردش کرده است،
اَمَّن یُجیب بگوید...
باز هم قابل درک است
ولی آنجا که قدرتمندترین و بی نیازترین مرد روزگار
از شب تا بصبح
خاضعانه راز و نیاز میکند و میگرید،
قابل فهم بشری نیست.
علی فریاد میزند:
"خدایا
من بخاطر ترس از جهنمت تو را نمیپرستم
به بهشت تو نیز طمعی ندارم
تو شایسته پرستشی
و محرک من فقط عشق به تو است."
علی تاجر پیشه نبود که با خدای خود معامله کند
و در ازاء عشق پاداشی بخواهد،
عشق، شیرازۀ حیات و هستی او بود
و بدون عشق
نمیتوانست زنده بماند.
دعای کمیل
شراره های آتشی است که از قلب و روح علی(ع) برخاسته
و علی(ع) آنرا بدوست خود کمیل تعلیم داده است.