سرمایه بزرگ انسان در زندگی حیثیت و آبرو و شخصیت او است. و هر چیز آن را به خطر بیندازد مانند آن است که
 جان او را به خطر انداخته باشد،بلکه گاه ترور شخصیت از ترور شخص مهمتر محسوب می شود، و اینجا است که گاه گناه آن از قتل نفس نیز سنگین تر است.
یکی از فلسفه های تحریم غیبت این است که این سرمایۀ بزرگ بر باد نرود،و حرمت اشخاص در هم نشکند،و حیثیت آنها را لکه دار نسازد، و این مطلبی است که اسلام آن را با اهمیت بسیار تلقی می کند.
نکتۀ دیگر این که «غیبت» بدبینی می آورد، پیوند های اجتماعی را سست می کند، سرمایه اعتماد را از بین می برد، و پایه های تعاون و همکاری را متزلزل می سازد.
می دانیم اسلام برای مسألۀ وحدت و یکپارچگی جامعۀ اسلامی و انسجام و استحکام آن اهمیت فوق العاده ای قایل شده است، هر چیز این وحدت را تحکیم کند مورد علاقۀ اسلام است. و هرچیز آن را تضعیف نماید منفور است،غیبت یکی از عوامل مهم تضعیف است.
از اینها گذشته «غیبت» بذر کینه و عداوت را در دلها می پاشد، و گاه سرچشمۀ نزاعهای خونین و قتل و کشتار می گردد.
خلاصه این که اگر در اسلام غیبت به عنوان یکی از بزرگترین گناهان کبیره شمرده شده به خاطر آثار سوء فردی و اجتماعی آن است.
در روایات اسلامی تعبیراتی بسیار تکان دهنده در این زمینه دیده می شود، که به نمونه هایی از آنها اشاره می شود.

قالَ رَسولُ اللهِ:« إِنَّ الدِّرهَمَ یُصیبُهُ الرَّجُلُ مِنَ الرِّبا أَعظَمُ عِندَ اللهِ فِی الخَطیءَةِ مِن سِتٍّ وَ ثَلاثینَ زِنیَةً یَزنیها الرَّجُلُ وَ أَربَی الرِّبا عِرضُ الرَّجُلِ المُسلِمِ1»؛

پیامبر اکرم فرمود:«درهمی که انسان از ربا به دست می آورد گناهش نزد خدا از سی و شش زنا بزرگتر است!و از هر ربا بالاتر آبروی مسلمان است».

 بررسی گناهان کبیره،ص128